على الأقوى ، لأن التحلل بالهدي مشروط بعدم التمكن من العمرة ، فإذا حصل انحصر فيه و وجه العدم الحكم بكونه محللا قبل التمكن و امتثال الأمر المقتضي له . شرح فارسى : مرحوم مصنف مىفرماين : در صورتى كه عذر و حصر از محصور مرتفع و زائل شود بر وى واجب است به منظور انجام مراسم ملحق به ناسكين شود ، پس اگر اعمال باقيمانده را درك نمود كه هيچ ، و الا آن را بعمره مفرده بدل نموده و پس از اتمام اعمال آن محلّ شود . شارح ( ره ) مىفرماين : حكم مذكور حتى در صورتى كه گوسفندش ذبح يا شترش نحر شده باشد على الاقوى جارى است به اين معنا كه بعد از قربانى نيز اگر عذر بر طرف شد لازم است خود را به ناسكين ملحق كند و اعمال را بجاى آورد زيرا محلّ شدن بواسطه قربانى مشروط است به اينكه از بجاى آوردن عمره متمكن نباشد پس در فرضى كه بعد از رفع عذر بتواند آن را بجاى آورد كشف مىشود كه از ابتداء در واقع محلّ نشده بوده و براى حصول آن لازم است عمره را بجاى آورد . و احتمالا ممكن است بگوئيم با قدرت بر انجام مراسم عمره لازم نيست به آن مبادرت كند بلكه به مجرد همان ارسال هدى محل مىگردد . وجه اين احتمال اين است كه قبل از تمكن از عمره بواسطه هدى محلّ شد چه آنكه وظيفه وى اين بود كه امر شارع را در اين